هواپیمای بی 1بی، از خانواده بمب افکن های سنگین وزن آمريكايی است که به عنوان جایگزینی برای هواپیمای بی 52 تولید شد. مدتها تفکر بر این بود که باید جانشینی شايسته که بتواند به خوبی از عهده وظیفه بمب افکن قدیمی و پا به سن گذاشته بی 52 بر آید، طراحی و توليد شود.هواپیمای B1-B یک بمب افکن دوربرد و میان قاره ای است که قابلیت شلیک انواع موشک های هوا به سطح ASM مانند کروز و بازه گوناگونی از بمب های همه منظوره و یا هدایت شونده و بمب های هسته ای را نیز دارا است. این بمب افکن بسیار پیشرفته، می تواند بدون سوخت گیری مجدد، از یک قاره به قاره ای دیگر سفر کند، ماموریت خود را انجام داده و سپس مراجعت کند. یکی از ویژگی های چشم گیر این بمب افکن، بالهای متغیر آن است که از تکنولوژی جمع شوندگی برای سرعت های بالا استفاده می کند.اولین مدل این هواپیما در سال 1985 تحویل شد و بعد از آن از سال 1986 به خدمت نیروی هوایی آمریکا در آمد و تا به امروز در سمت خود باقی است، هر چند که به تدریج ظهور بمب افکن هایی چون B-2 عرصه را بر وی تنگ کرده اند. این هواپیما برای پرواز به چهار خدمه شامل خلبان اصلی، افسر تهاجم، افسر دفاع نظامی و فرمانده هواپیما نیاز دارد. همچنین سقف پروازی این هواپیما، (يعنی حداکثر ارتفاعی که هواپیما قابلیت پرواز را دارد) حدود 9100 متر یا 3000 فوت است. قیمت این هواپیما بيش از 200 میلیون دلار است که رقم واقعاً سر سام آوری براي دارنده آن است و هزینه نگهداری آن نیز نسبتاً چیزی از قیمت آن کم ندارد. البته برنامه هایی برای بهینه سازی و بهبود بخشی از امکانات و توانایی های این بمب افکن قدرتمند و مخوف در دست تکمیل است که تا چند ماه آینده کامل شده و باز شاهد هواپیمای بمب افكن پیشرفته تر و توانمندتری از پیش باشيم.

هواپیمای بمب افکن B-52، بمب افکنی دور برد و در کلاس سنگین وزن است که می تواند گونه های مختلفی از ماموریت ها را به انجام برساند. این هواپیما قادر به پرواز در سرعت های بسیار بالا، البته زیر سرعت صوت و در ارتفاع بالغ بر 50000 پا پرواز بوده و توانایی حمل بمب های هسته‌ای یا اتمی و همچنین بمب های معمولی را نیز دارد. اولین مدل هواپیمای بی 52 در سال 1952، اولین پرواز خود را انجام داده و مدل B  آن نیز در سال 1955 وارد خدمت گشت. به طور کلی 744 بمب افکن بی 52 ساخته شده و آخرین گونه آن نیز که مدل H نامیده می شود، در سال 1962 تحویل شد. این بمب افکن استراتژیکی، دارای بردی برابر با 14160 کیلومتر است که از این رو، هواپیمایی میان قاره ای یا کانتیننتال گفته می شود این بمب افکن سنگین ساخت شرکت بوئینگ بوده و از هشت موتور توربوفن پرات اند ویتنی TF-33 هر یک با قدرت کشش بیش از 7000 کیلوگرم بهره می برد. بالاترین سرعتی که این هواپیما قادر به دستیابی به آن است، حدود 0.8 ماخ بوده که معادل 930 كيلومتر بر ساعت نیز می باشد. هدایت این هواپیمای بمب افکن بر عهده 5 خدمه بوده که سیستم صندلی خدمه ها، از توانایی اجکت یا پرتاب کردن در مواقع خطر نیز برخودار است. لازم به ذکر است که قیمت تمام شده این هواپیمای غول پیکر، حدود 53.4 میلیون دلار می باشد. در مورد اين هواپيما چيزي كه قابل توجه است در مورد مقدار سوختي است كه در بالهاي ان قرار دارد كه در حالت خالي نوك بال ها به حددي با لا است كه يك انسان با قد نسبتا بلند نمي تواند با نوك انگشت دست هم ان را  لمس كند ولي در حالت پر وقتي از زير نوك بال رد مي شود بايد مواظب سر خود باشد

 سبک ترابری چند منظوره است که برای عمل در مناطق قطبی طراحی شده است.

 این هواپیما که برای جایگزینی An-26های قدیمی طراحی شده است، برای حمل

 بار، تجهیزات و مسافر در فواصل کوتاه و متوسط استفاده می‌شود و قابلیت پرواز در

تمامی شرایط آب و هوایی از 60- تا 45+ درجه سانتیگراد و در هر ارتفاعی از قطب

شمال تا مناطق کوهستانی را دارا می‌باشد. هواپیمای An-74 می‌تواند در تمامی

 اوقات سال در روز یا شب در مسیرهای محلی یا بین‌المللی مورد استفاده قرار گیرد.

 این هواپیما قابلیت نشست و برخاست در باندهای کوتاه و از روی زمینهای پر از

سنگریزه، یخی و یا پوشیده از برف را دارد.  An-74 می‌تواند 7.5 تن بار را در ارتفاع

10100 متری با سرعت کروز 550-700 km/h حمل کند. این هواپیما دارای قابلیتهای

فوق‌العاده دیگری نیز می‌باشد از جمله هدایت کشتی‌ها در طی مسیر خود،

سرویس‌دهی به ایستگاههای شناور، انجام عملیات تحقیقاتی در ارتفاع بالا یا مناطق

 قطبی، پیدا کردن گروه ماهی‌ها و گشت‌زنی در مناطق یخبندان. در ضمن An-74 به

 آسانی می‌تواند به آمبولانس، هواپیمای آتش‌نشان، هواپیمای حامل چتربازان و ...

 تبدیل شود. نسبت لیفت به وزن بالای این هواپیما مدیون استفاده از مواد جدید و

تکنولوژیهای نوین ساخت می‌باشد. تولید این هواپیما در خارکف همچنان ادامه دارد و

 نمونه جدید آن نیز در حال ساخت است. دو دستگاه موتور توربوفن D-36ZMKB

ساخت پراگرس با نسبت كنار گذر زياد، هر يك به توان 74/63 كيلو نيوتن است.

آموزشي پيشرفته كره جنوبي و ديگري طرح سخوي براي جنگنده ي نسل پنجم

روسيه (البته اين طرح براي مقابله با رپتور ها كاملتر شده و زودتر وارد خدمت خواهد

 شد)مدتهاست كه طرح جنگنده ي نسل پنجم روسيه(LFI كه مخفف logkiy

frontovoi istrebitel)  مطرح است و با مشكلات بسياري همراه بود تا كنون طرح هاي

 بسياري براي آن مطرح گرديده كه حتي تا نمونه سازي هم پيش رفته ولي نبود بوجه

 و پشتيباني موجب كنسل شدن آنها گرديده طرح هايي همچون mig.144  كه

شركت ميگ اميد بسياري به آن داشت ولي پيشنمونه ي آن حتي پرواز هم نكرد يا

طرح su.47 بركوت كه درواقع يك طرح آزمايشيست با وجود بسيار كارا بودن اين طرح و

حتي جنبه هاي برتر آن نسبت به رپتور هاي آمريكايي اميد كمي به توليد آن وجود

دارد(رقيب اين طرح طرح x.29 نبود طرح فوق محرمانه ي F.25  بود كه كنسل گرديد)

اگر هم توليد شود در تعداد پايين و آهنگ كند خواهد بودرح T.50 بسيار شبيه به f.22

از كار در آمده البته دماق و قسمت دم تفاوت دارند اما در نهايت شباهت در انتخاب

شيوه ي آيرو ديناميكي بسيار بچشم مي آيد البته از محفظه هاي سلاح خبري

نيست(چيزي كه حتي در بركوت هم بود)اين جنگنده به نام PAK FA  خوانده مي شود

 كه مخفف Perspektivnyi Aviatsionnyi Kompleks Frontovoi Aviatsyi - Future Air

Complex for Tactical Air Forces استاما ويزگي ها قرار است اين جنگند از قدرت

پرواز سوپر كروز همانند رپتور برخوردار باشد همچنين بيشينه وزن برخواستن آن(20

تن) است كهاين ميزان براي F.22 رپتور (24 تن) و براي F.35 هم 17.2 تن مي باشد

كه اين يعني وزن كمتر و چابكي بيشتر نسبت به رپتور براي افزايش پنهانكاري از

جنبه هايي از روشهاي بكار رفته از بركوت استفاده شدهجنگنده ي T.50 از دو موتور

 AL-41F استفاده مي كند
 

طرح اولیه این هواپیما در سال 1975 ارائه گردید که بدلیل مدت زمان نسبتا طولانی

که برای طراحی موتور لازم بود و هزینه بسیار بالا طرح متوقف شد ولی ظاهرا این

 طرح بصورت کلی نیز ملقی نشده بود زیرا به ناگهان در ابتدای سال 1989 اعلام شد

که این هواپیما بزودی پرواز خواهد کرد و در مارچ سال 1989 این هواپیما به خلبانی

 Andrei Sinitsin اولین پرواز آزمایش خود را انجام داد . دارای سیستم مراقبت و

هدایت دریایی می باشد سیستم نصب شده در بدنه و کابین هواپیما به خلبان این

 اجازه را می دهد که بلادرنگ وضعیت عمود پرواز را به افقی و بالعکس تغییر دهد و

بشکلی منحصر به فرد قادر خواهد بود این عمل را در حالی که بصورت افقی در حرکت

است تغییر وضعیت دهد و بصورت عمودی پرواز کند برخلاف yak-38 این هواپیما

 کمترین نوسان عملیاتی را دارا می باشد . با استفاده از پس سوز موتور

 yak-141 می تواند سرعت خود را تا 1.8 ماخ افزایش دهد که براستی این مزیت برای

 یک هواپیمای عمود پرواز در دنیا بی نظیر می باشد بطوری که با تولد این هواپیما

نیروی هوایی انگلستان طرح هواپیمای عمود پرواز p-115 را کنسل می کند

 . yak-141 در اولین آزمایشها رکورد ها را یکی یکی می شکند بطوریکه در اولین

حرکت رکورد Harrier’s را در رسیدن در کمترین زمان به بیشترین ارتفاع ( پرواز عمودی

 ) را شکست که همین باعث شد حکمرانان شوروری با تامین بودجه لازم اجازه تولید

انبوه این هواپیما را صادر نمایندنمونه های کابین خلبان نیز با کمک طراح کابین

 SU-22 نیز با دقت هرچه تمام تر به پایان رسید . طراحی دماغه و جایگاه رادار نیز

شبیه MIG-29 بود به پایان رسید نمونه های اولیه ماکت از چوب و پنبه ساخته شد و

بدنه هواپیما با نوعی پلاستیک خاص – 28% الیاف کربن – آلمینیوم و لیتیم ساخته

شد . پوسته رادار با الهام گرفتن از نوع پوسته رادار فانتوم ساخته شد . چتر ترمز و

جایگاه آن با الهام گرفتن از F-15 ساخته شد . تنها مشکل تراشیدن جایگاه موتور در

مدل پلاستکی بود که اون نیز با استفاده از نوعی پلاستیک خاص میسر شدطراحی

شکل بالها باید طوری بود که در مانورهای هوایی نیز به کمک هواپیما بیاید پس کار

طراحی بالها با الهام گرفتن از بالهای F-16 آغاز شد . ابتدا دوسر بال طراحی شد و

 برای هر طرف یک ریل جداشوند قرار داده شد تا موشک هم بتواند به سر دو بال

وصل شود . با بالها دو قوص داده شد تا بصورت بالکها تهاجمی عمل کنند که این

نمونه حتی به فکر سازندگان f-16 هم نیافتاده بود .

آنتونوف 225 معروف به "مریا (Mriya)" بزرگترین هواپیمای جهان می

 باشد که میتوان آن را نسخه بزرگ شده هواپیمای آنتونوف 124

دانست. هدف اصلی از ساخت این هواپیما حمل وسایل مربوط به

برنامه فضائی اتحاد جماهیر شوروی شوروی بود که تا قبل از آن توسط

هواپیمای بمب افکن M-4 صورت میگرفت ولی این هواپیما قابلیت حمل

 راکتهای شوروی در دهه 1980 میلادی را نداشت. بدین منظور کمپانی

آنتونوف مامور ساخت یک هواپیما گردید، که قابلیت حمل شاتل فضائی

 "بوران (Buran)" و اجزای راکت "انرجیا (Energiya)" و دیگر محموله

 های مورد نیاز کارخانه سازنده را داشته باشد. برای سادگی آنتونوف

 از طرح موجود هواپیمای آنتونوف 124 استفاده نمود با این تفاوت که

ضمن اضافه نمودن طول و دهانه بال هواپیما دو موتور به چهار موتور

موجود آن اضافه نموده و امپناژ (مجموعه دم افقی و عمودی و دم

 هواپیما) آن را با دو دم عمودی دوباره طراحی نمود. این هواپیما در

اولین پرواز خود در 21 دسامبر 1988 در یک پرواز 106 رکورد جهانی از

خود بر جای گذاشت و در سال 1989 در نمایشگاه هوائی پاریس که

 شاتل بوران نیز بر آن نصب بود موجب شگفتی گردید. پس از فروپاشی

شوروی و رها سازی طرح بوران این هواپیما سالها در اوکراین زمین گیر

بود تا این که آنتونوف با هزینه کردن 20 میلیون دلار جهت بروز سازی

سیستم های ناوبری آنرا در سال 2001 به عنوان یک هواپیمای باربری

تجاری برای حمل محموله های سنگین و بزرگ وارد سرویس نمود. در

صورت موفقیت آمیز بودن این طرح دومین فروند از این هواپیما نیز تولید

خواهد گردید.

سوخو 30 ام ((SU-30M   یک جنگنده ی چند منظوره دو نفره

است که به طور کامل با جنگنده ی F-15 لاکهید مارتین برابری

میکند.در این جنگنده از ادوات آویونیک و سیستم های ناوبری

مشابه استفاده شده است. این جنگنده به موشک های هوا به

 زمین بسیار دقیق مجهز شده است که برد بعضی از این موشک

 ها به 120 کیلومتر میرسد.نیروی هوایی هندوستان 40 فروند از

این هواپیما را در سال 1996 سفارش داد. این هواپیما با رادار

بسیار قدرتمند N010 ZHUK-27 ساخت فازاترون مجهز می

شود .این هواپیما به توپ قدرتمند 30 میلی متری GSH-301  با

150 تیر فشنگ مجهز شده است.این جنگنده یک سیستم با

صفحه ی نمایش بزرگ هدایت موشکی دارد.این هواپیما به

وسیله دو موتور ساخت ساترن AL-37FP با قابلیت تغییر بردار

رانش به پرواز در می آید.سیستم هدایت و کنترل این جنگنده بر

اساس محاسبات و کنترل سیستم بردار تغییر جهت هر موتور

عمل میکند.خروجی های موتور تا 15 درجه در طرفین می توانند

تغییر جهت بدهند. این جنگنده همچنین مجهز به غلاف مخصوص

سوختگیری هوایی است . این جنگنده از سیستم هیدرولیکی

برای جمع کردن سه چرخ هواپیما استفاده می کند .برای

جلوگیری از داغ شدن چرخ ها پس از ترمز از یک سیستم خنک

کننده استفاده می کند.همچنین یک چتر ترمز برای کاهش

سرعت هنگام فرود در عقب هواپیما گذاشته شده است. کشور

سازنده ی این هواپیما روسه است. طول بدنه ی این هواپیما 94/

21 متر و ارتفاع این هواپیما از سطح زمین 36/6 متر

است.حداکثر سرعت این هواپیما 2125 کیلومتر بر ساعت است.

سوخوی 34 که ناتو آن را FallBack نام گذاری کرده یک جنگنده

بمب افکن پیشرفته تهاجمی دو سرنشین است.این جنگنده-

بمب افکن برای جایگزینی سوخوی 24 طراحی شده است. این

جنگنده بمب افکن می شود گفت که نسخه ای ازSu-27

Flanker  است.طراحی آن در اوایل 1980 آغاز شد و در 13 آوریل

1990 اولین پرواز آزمایشی را تجربه کرد. مسائل مالی شرکت

سازنده باعث توقف مکرر پروژه شد و باعث شد مدل آزمایشی

آن تحت قوانین مختلف تخصیص به نمایش درآید.زمانی که خبر آن

در مطبوعات پخش شد از آن با نام Su-34  یاد شد.سومین مدل

آزمایشی این پرنده در نمایش هوایی پاریس  در سال 1995 

شرکت کرد و نام Su-34MF (FN for "Fighter, Navy") به خود

گرفت در طراحی شکل بال ها سکان عمودی و خروجی موتور ها

 تقریبا شبیه به Su-27/Su-30 'Flanker' Su-30/Su-33 'Flanker-

D'/Su-35 'Flanker-F' برای افزایش ناپایداری(مانور بیشتر) و

کاهش نیروی پسا عمل شده است.دماغه هواپیما به کلی تغییر

کرده و کاکپیت هواپیما به شکل دونفره side-by-side طراحی

شده.Su-34 موتور های Su-27  را در خود حفظ کرده اما با تابت

ماندن شکل ورودی ها بیشترین سرعت این جنگنده به 1.8 ماخ

رسیده است. برخلاف Su-27 ،Su-34 دارای شیشه کاکپیت مدرن

 رنگی CRT و صفحه نمایش چند منظوره است.الکترونیک هوایی

همچنان بر پایه V004 و UOMZ لیزری/تلوزیونی است و

سیستمی برای تشخیص و هدایت دقیق مهمات تعبیه شده

است. این جنگنده همچنین از رادار v005 نیز بهره می برد. این هواپیما می تواند

موشک های R.73 را

 از دریچه ی مخصوص شلیک کند بمب افکن SU.34 بدون سوختگیری می تواند تا

4000 کیلومتر را با جنگ افزار کامل بپیماید

در هر حال جنگنده ی SU.34 یکی از بهترین بمب افکن های ضربتی محسوب می گردد .

Su-34  راحتی کاملی را برای خلبانان در نبرد های هوایی فراهم

می کند.خلبانان می توانند از نسل جدید کامپیوتر ها وتجهیزات

الکتونیکی استفاده کنند.این تجهیزات می توانند بمب های

جنگنده بمب افکن را به سمت هدفی  که به خوبی استتار

شده  بدون محدودیت آب و هوایی و با خطای فقط چند متر تا

ارتفاع 250 کیلومتری از سطح زمین روانه کنند.